Mostrando entradas con la etiqueta NOTICIAS. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta NOTICIAS. Mostrar todas las entradas

23.4.14

PADRE MARTÍN MARÍA DÍAZ IN MEMORIAM


Transcurrido algo más de un mes desde su fallecimiento, queremos desde esta página expresar nuestro pesar por el óbito del P. Martín Díaz, monje benedictino, que en su día fue nuestro profesor en el Colegio Claustral del Monasterio de Samos y a quien vemos en la imagen de la izquierda, tomada en nuestra última Xuntanza en la Sala del Piano. En ella aparece departiendo con Isaac Iglesias. En un segundo plano aparecen su sobrino Luis Díaz, Manuel Ángel Castro y Luis Moreiras.
Queremos expresar nuestro pésame a la par que el afecto que nos unía a él, bien ganado a base de sencillez, afabilidad y cercanía.
Igualmente, nos parece oportuno citar su faceta místico-religiosa, recogida en una veintena de publicaciones y su contribución como traductor de la Regla de San Benito al gallego.
De su autoría hemos escogido uno de sus Himnos a San Benito para ilustrar este artículo:

Gema preciosa del Cielo
padre de Monjes, Benito,
norma de varones santos
y puro como los lirios.

Sostén nuestro caminar,

libre de todo peligro
y contagios de este mundo,
amparados por tu auxilio.

Tú, huyendo del pecado

y el corazón en Dios fijo,
te fuiste a la soledad,
de los hombres escondido.

Dejaste casas y bienes

para los pobres y amigos
y, rehecho el vaso roto,
te das a Dios, siendo aún niño.

Gloria por siempre a Dios Padre

y gloria al Hijo Divino,
gloria al Espíritu Santo
y honor a ti, oh Benito. Amén
Descanse en Paz.

4.12.12

OBRAS DE RESTAURACIÓN E VISITA A SAMOS


 A finais do mes de agosto pasado, un compromiso particular levoume a visitar a Comunidade e o Mosteiro de Samos. Á ledicia do retorno a este lugar sempre referente na miña vida, debo sumar algunhas impresións, algunha non por repetida menos reseñable coma o caloroso recibimento e atencións con que nos colman os monxes, algo rapidamente perceptible para as diversas persoas que me acompañaron en diferentes visitas.
 Unha impresión moi agradable foi ver a mellora construtiva e estética que supuxeron as obras de restauración do tellado da igrexa monacal e da cúpula da mesma. Incluso o recebo branco da cúpula creo que a fai resaltar maxestuosa  e coroa magníficamente o monumento.

 Outra obra moi agradecida e necesaria foi a pavimentación con perpiaño granítico dos accesos á portería desde as escalinatas que hai no adro da igrexa. Elegante, ben resolto e sumamente práctico, pois favorece o acceso e evita luxarse de terra os pés nos días de chuvia e acceder ao interior do mosteiro noutras condicións máis hixiénicas.
 A impresión máis triste do día foi saber do estado de saúde de varios monxes aqueixados de serias doenzas. Tres membros da xa mermada comunidade ocupaban ese día a enfermeiría, un deles convalecente dunha operación moi recente. Desde aquí expresámoslles a nosa solidariedade e desexos de restablecer a saúde.

28.6.12

BENITO VARELA MOCIÑO

 Hoy traemos feliz noticia de la localización del exsamonense Benito Varela Mociño. En su día, hace diecisiete años lo intentamos incluso escribiéndole al párroco de Acevedo do Río (Celanova), pero sin éxito.
Gracias  a la intervención de Fidel Torreiro, aquí lo tenemos hoy, rescatado del olvido y desde la emigración que lo llevó a Venezuela, donde vive actualmente. Que sea bienvenido y que sepa de nuestra alegría por tener noticias suyas.
 He aquí el correo que le envió a Fidel:
Hola Fidel: Te mandé las fotos que tengo aquí en Venezuela. Para la semana estaré en Galicia y veré qué te puedo seguir mandando.
Yo soy de la promoción de 1969.
En la foto que estamos dos, el de la izquierda soy yo, me conocían como Mociño y el otro es Benigno.
En la foto del Molino yo estoy al lado de D. Pedro.
En la foto del equipo de fútbol (un torneo contra los del pueblo), de izquierda a derecha: BENIGNO, ALONSO, TORREIRO, JOSÉ MANUEL, MOCIÑO (casi Casillas); agachados: ADOLFO, OVIDIO, MANUEL ÁNGEL, ANTONIO y VECILLAS, casi igual que la Roja.
La del grupo no tengo el año exacto, puede ser 71 ó 72.
Me metí en la página web, ¡cuántos recuerdos! Me acuerdo de algunos, pero poco. Han pasado 40 años, casi nada.
Un saludo, mantenme indormado y para la próxima xuntanza haré lo posible, aunque tenga que ir desde Venezuela.


Alumnos del colegio del monasterio en 1970

19.5.11

El museo de la abadía de Samos abre mañana sus puertas al público

El museo del monasterio benedictino de Samos celebrará mañana una jornada de puertas abiertas para mostrar al público las nuevas instalaciones y una exposición sobre la orden de Cluny y el Camino Franco.
El espacio se podrá visitar de 10.00 a 13.00 horas y de 16.30 a 19.00, aunque en el caso de que haya personas interesadas el museo también se abrirá la próxima semana, explicó el alcalde samonense, Julio Gallego. Según señaló, está previsto que el museo abra definitivamente sus puertas antes de verano, una vez se constituya una fundación formada por el Concello y el monasterio que se encargue de su funcionamiento.
El Ayuntamiento está a la espera de que la Xunta de Galicia apruebe su constitución, pues técnicos de la Administración autonómica ya visitaron las instalaciones «e dixeron que cumpre cos requisitos», apuntó el regidor.
El museo recibe el nombre de ‘Samanos’, denominación que antiguamente se le daba a la localidad. El espacio fue creado para exhibir gran parte del patrimonio del monasterio, formado por libros corales, relicarios, cálices, casullas, mitras, bargueños, cuadros o pergaminos.
Las instalaciones están ubicadas en la planta baja del claustro mayor utilizadas en su día como talleres de carpintería, forja y cerámica. Dispone de cinco salas de exposición y tiene acceso desde el exterior del monasterio.
Restos
Con motivo del undécimo centenario de la fundación de Cluny el museo acoge una muestra sobre esta orden, organizada por la comunidad benedictina de Samos. Los monjes cluniacenses poblaron el Camino y extendieron el prototipo de la abadía de Cluny y el estilo románico. Por ello, en el museo también se pueden ver restos de la antigua iglesia samonense, como un capitel, de estilo románico. Además, incluye un sarcófago del templo.
Las obras permitieron hallar restos murales, el viejo horno de pan y un empedrado, que estaban sepultados. El horno, que data del siglo XVIII, se tapó tras el incendio que afectó al monasterio en 1951 -originado en una habitación próxima-, pues los monjes decidieron subir el nivel del suelo y dejarlo a la altura de los escombros. A raíz de las obras también quedaron al descubierto las antiguas puertas y el suelo de barro cocido.
Por su parte, en la vieja portería se encontraron restos de pintura mural del siglo XVII, que fueron restaurados, aunque sólo se conservan pequeños fragmentos. También fue recuperado el camino de entrada original a esta zona del monasterio y el empedrado del vestíbulo.
ADECUACIÓN
Los trabajos se prolongaron durante más de dos años
Las obras de adecuación de las estancias para albergar el museo comenzaron en diciembre de 2008 con un ‘obradoiro’ de empleo promovido por el Ayuntamiento.
En el taller trabajaron 25 personas durante un año. Sin embargo, no fue posible finalizar los trabajos de acondicionamiento de las salas, pues las obras se vieron retrasadas ante el descubrimiento de restos arqueológicos.
Convenio
El Concello y la comunidad benedictina firmaron entonces un convenio. A través de este acuerdo el Ayuntamiento colaboró con personal municipal, que trabajó en las salas, mientras que la comunidad benedictina aportó el material necesario para los trabajos.
El Progreso, 19/05/2011

6.5.11

CORZOS E ESTALACTITAS NO MUSEO DE HISTORIA NATURAL

Onte visitei por quinta vez o Museo de Historia Natural Luis Iglesias, na Facultade de Química de Santiago. Cada vez que vou reparo en cousas diferentes. Entre as que me chamaron a atención nesta ocasión están dúas relacionadas intimamente con Samos.
A primeira refírese ao corzo que aparece en primeiro termo na imaxe que segue, engaiolado na súa vitrina, donado polo abade mitrado do Mosteiro de Samos, P. Mauro Gómez Pereira.



Estas estalactitas da cova de Santalla, que agora xacen tras os vidros dun armario na sala de Mineraloxía do citado Museo, evidencian o enorme expolio que sufriu a coñecida gruta samonense. Hai cousas que no seu ámbito natural xa constitúen o mellor museo, coma o caso da cova de Santalla: un ben natural digno da mellor das proteccións.


10.10.10

RENOVACIÓN DE LA WEB DEL MONASTERIO

Con enorme agrado contemplaba hace unos días la sensible mejora en la presentación, organización y contenidos de la página web del Monasterio. Las imágenes que aquí acompaño, junto a la que encabeza desde hoy el blog, forman parte de la extensa galería de imágenes que ofrece la página. Son todas ellas de una excelente calidad y hacen justicia a la armonía arquitectónica del monasterio y a la belleza exuberante del entorno natural de Samos.
La página tiene desde siempre un enlace en la parte derecha de esta bitácora. Es recomendable volver a ojearla. http://abadiadesamos.com/

5.10.10

CONCIERTO DE ÓRGANO A CARGO DE CANCO LÓPEZ

Con motivo del homenaje póstumo al P. Maximino Arias, en el I Centenario de su nacimiento hemos programado, como colofón a los actos de una intensa jornada, un concierto de órgano a cargo de Canco López, director de Ars Combinatoria. Es una gestión que agradecemos a la intervención personal del P. Prior de Samos, José Luis Vélez Álvarez.
Este concierto tendrá lugar en la iglesia de Samos el día 20 de noviembre a las 17:30 horas.
En la imagen superior vemos a Canco López tañendo el clave, junto a otros componentes de Ars Combinatoria en la iglesia monacal de Samos. En la imagen de abajo, una vista parcial del impresionante órgano de la iglesia monacal de Samos.

9.9.10

PEPÍN IN MEMORIAM

Ayer, en conversación telefónica con Pedro Miguélez, supimos del fallecimiento de Pepín, hace ya casi un año. José Pablos González, el sobrino de Rosa de Villadetrés, había ingresado en el Monasterio en el año 1964. En la imagen de arriba, de 1968, aparece junto al resto de los compañeros cuando regentaba el colegio el P. Modesto Fernández. Al año siguiente ingresaría en el noviciado donde permaneció dos o tres años.
Le volvimos a ver en 1995 en la I Xuntanza (imagen de abajo). Su fallecimiento tan prematuro nos apena y queremos dejar constancia a sus familiares de nuestro pesar y el testimonio de que permanecerá en nuestro recuerdo, muy especialmente en cada una de nuestras Xuntanzas.

27.7.10

Exponen en Samos los bocetos para pintar el paño del claustro

Los murales son obra de Alejandrina García y buscan financiación para ejecutarlos
La Casa de Galicia en Madrid acogía hace casi dos meses la presentación de los bocetos de los murales destinados a pintar en el paño libre del claustro de Samos. Los trabajos, obra de la pintora madrileña Alejandrina García, fueron trasladados al monasterio de Samos y desde ayer están expuestos en el lugar en el que esperan que algún día se puedan pintar.
El gran problema para poder ejecutar esa obra es el económico y por ello tanto la autora como los monjes están a la espera de que algún organismo público o empresa privada colaboren para asumir los gastos que supondría pintar los murales.
Desde el primer momento la orden cuyo prior es José Luis Vélez ofreció alojamiento, manutención y materiales gratis a los artistas que estén dispuestos a colaborar de manera desinteresada. «Mejor no pueden portarse y no podemos pedirles nada más», manifestó Alejandrina García.
La obra completa está formada por 16 bocetos que representan diferentes puntos del Camiño Francés en distintas épocas del año. La primera pintura es un paisaje otoñal de Samos en el que aparece la propia autora contemplando el cenobio y la última una representación de dos peregrinos a punto de llegar a Santiago en época estival. «Opté por comenzar en Samos por el embrujo del monasterio y terminar en el destino de los miles de romeros que pasan por el camino», expresó Alejandrina García.
La autora considera que la exposición de los trabajos puede servir de acicate para encontrar un posible patrocinador. «Es una manera de dar a conocer la obra y las personas que podrían ayudarnos económicamente se pueden dar perfecta cuenta de la magnitud de la misma», dijo Alejandrina García.
José Luis Vélez estaba ilusionado con un proyecto que prácticamente hizo suyo desde que era un novicio y la artista lo expuso a la comunidad. «Sería un gran logro poder ejecutar este trabajo que nos permitiría completar todo el claustro. Además es una gran idea contar con murales de temática relacionada con el camino».
Los bocetos ya fueron contemplados por grupos de personas
La Voz de Galicia, 27/07/2010
El Progreso

26.7.10

RESPONSABILIDAD POR LA PÉRDIDA DE EQUIPAJES EN LOS VUELOS

Qué razón tenía el recientemente fallecido escritor Saramago, cuando afirmaba que las democracias actuales son una auténtica hipocresía y engaño social, que se han construido para satisfacer los intereses de las multinacionales, verdaderos conductores de las necesidades que conviene satisfacer.

De poco vale el proclamar que la justicia emana del pueblo (art. 117.1 de la Constitución Española) cuando los sistemas y procedimientos para designar los cargos y puestos más importantes de la Administración de Justicia dependen del “color” del Gobierno que esté en el poder. Y de poco vale hablar de independencia judicial cuando el Fiscal Jefe de un país está nombrado “a dedo” por el poder ejecutivo. ¿Por qué el prestigioso Fiscal Castresana abandonó la Comisión que presidía para perseguir la corrupción en Guatemala cuando detectó que el Fiscal General de aquel país podría estar alimentando esa corrupción? ¿Quién hace las leyes, el Poder Ejecutivo o el Poder Legislativo?

Tal vez porque somos conscientes de esa hipocresía y de esa entelequia social, es por lo que también sentimos una especial satisfacción cuando un Tribunal de Justicia Comunitario corrige determinados abusos de esas multinacionales, como ocurre con la Sentencia de 6 de mayo de 2010, asunto C-63/09 , en la que se declara que, cuando el transportista aéreo pierde, avería, destruye o retrasa la entrega de un equipaje, aquél debe responder no sólo por el daño material sino también por “el daño moral”.

Cuestión diferente es cuál debe ser el importe o cuantía de esa indemnización. Y es en este apartado en el que conviene señalar que la cantidad máxima se limita a 1.000 DEG (derechos especiales de giro) que equivale a 1.134,71 euros por pasajero. Sin embargo esta cantidad puede ser modificada por el propio pasajero, si este realiza una declaración especial del valor que quiere facturar, y paga una tarifa suplementaria, si las condiciones de la compañía transportista así lo permiten.

La responsabilidad de un transportista aéreo comunitario, tanto en lo referente al pasajero como al equipaje, se rige por el Convenio de Montreal. Y esta sentencia que acabamos de señalar, dictada por la Sala tercera, viene a concretar que en el concepto “daño”, se incluye, tanto el daño material como el moral. Y si bien es muy difícil calcular, en términos económicos, la cuantía del “daño moral”, ello no impide que la ponderación y sabiduría de los jueces permita alcanzar una suma que sirva para compensar los perjuicios que se le causan al pasajero en este apartado, buscando el equilibrio entre el comportamiento, más o menos diligente del transportista y el trastorno personalizado del afectado.

La duda está ahora si la selección de jueces que se hace en los países democráticos obedece a criterios de ponderación, prudencia y equilibrio. Y es aquí en donde nuevamente uno se acuerda de las denuncias que el fallecido escritor Saramago dirigía contra las democracias actuales, al considerarlas instrumentos serviles y acomodadas a las directrices e intereses que fijan las empresas multinacionales que controlan la voluntad de los votantes. Con la ley en la mano no debiera ser así, pero ¿de qué ley estamos hablando?

RICARDO MARTÍNEZ BARROS
En la imagen vemos al autor de este artículo (publicado en la revista Entre Mayores), el amigo y compañero Ricardo L. Martínez Barros, quien recientemente ha sido nombrado Caballero de la Orden del Camino de Santiago. Aparece vestido con el hábito-túnica de la Orden y acompañado por una de sus hijas en su casa de Baiona.

6.7.10

DOMUS ITINERIS

Ao ladiño do mosteiro de Samos. Unha casa de turismo, albergue para camiñantes, pousada de hóspedes. Propiedade dos monxes de Samos. Alugada e xestionada por veciños de Samos.
Domus Itineris, pegadiña á escaleira que sobe ao cemiterio da vila de Samos, mesmo enfrente da Sala Capitular. Na web da casa está o resto da información de interese.
O Camiño e o Mosteiro son os auténticos salvagardas das despoboadas terras de Samos.

2.4.10

La abadía benedictina de Samos recupera su vieja botica monacal

Samos muy bien podría haber sido el escenario en el que se desarrolla la novela de ficción El Nombre de la Rosa, de Umberto Eco. Ingredientes e historia para ello no le faltan. Al igual que la abadía que recrea Eco en su trama, el monasterio benedictino de Samos contó, desde el siglo XII, con una botica monacal que fue punto de referencia, en la curación de males y dolencias, para más de 15.000 almas en la comarca lucense de Sarria.
Ahora, gracias a una iniciativa impulsada por la comunidad benedictina, con la colaboración de la Academia de Farmacia de Galicia, Samos recuperará la farmacia del monasterio. Y lo hace mediante un proyecto de recreación museística que pretende "mostrar y poner en valor todo el material que se conserva en la abadía y que durante décadas formó parte de la farmacia monástica", según explicó el prior de Samos, José Luis Vélez.
La botica de Samos, al igual que las de otros centros monacales gallegos, era un servicio esencial en el monasterio y estaba muy bien provista de hierbas y plantas medicinales para auxiliar a los monjes, a los usuarios del antiguo hospital de peregrinos y a la población de la jurisdicción del cenobio.
Viaje al pasado
Alambiques, matraces, albarelos, botes, morteros, almireces, tamices, espátulas, pesos y básculas, junto con libros de fórmulas para emplastos y farmacopea, acompañados de muestras de hierbas y plantas medicinales, en una cuidada recreación de la botica del siglo XVII, volverán a cobrar protagonismo en la abadía de Samos en una sala de algo más de cien metros cuadrados, que abrirá sus puertas el próximo 15 de mayo, coincidiendo con un encuentro de Academias de Farmacia de España en la abadía samonense.
La botica de Samos es la tercera de las grandes abadías gallegas que se recupera gracias a un plan de recreación museística. Primero fue San Martín Pinario, en Santiago de Compostela, y luego Oseira, en Ourense. El prior samonense no descarta que en un futuro próximo se pueda dar vida a una interesante y atractiva ruta gallega de las bóticas monásticas, que sería como viajar al pasado para ver que métodos y medicamentos se utilizaban alla por los siglos XVI y XVII para curar a los enfermos.
Noticia recogida en El Correo Gallego.
(Imagen ajena al monasterio de Samos, tomada al azar en Internet).

1.4.10

LA CASA GRANDE DE LUSÍO ABRE AL PÚBLICO PARA SER UN EMBLEMA DEL CAMINO

Los peregrinos que estos días están realizando el Camino entre Triacastela y Samos tendrán el privilegio de decir que son los primeros en reposar en la Casa Grande de Lusío, un nuevo albergue público que en poco tiempo seguro que va a convertirse en un emblema del Camino Francés.
El establecimiento abrió sus puertas el pasado lunes y ya ha recibido a los primeros romeros. Todavía no se ha llenado a pesar de la masiva afluencia de visitantes durante estos días, debido en gran parte a que son muy pocos los que conocían que ya está operativo.
El albergue ofrece 60 plazas. Dispone de una habitación adaptada para minusválidos y cumple todos los requisitos de accesibilidad. Cuenta con una sala de ordenadores que todavía no está operativa por carecer la zona por el momento de red wifi y una salita de reuniones.
La apertura oficial se adelantó unos días para poder ofrecer más plazas en unas fechas en las que hay una gran afluencia en el camino. Por ello faltan pequeños detalles que se colocarán después de Semana Santa.
La rehabilitación de este emblemático edificio y su finca comenzó hace dos años y contó con un presupuesto de 2.5 millones de euros.
La parte que está completamente terminada es la correspondiente al albergue para peregrinos. Queda por finalizar la construcción de una zona que estará destinada a museo etnográfico. También contará con un espacio destinado a dar a conocer la vida y obra del matemático Vázquez Queipo.
X.R. Penoucos
Recogido en La Voz de Galicia (1-04-2010)
LUGAR DE NACIMIENTO DEL MATEMÁTICO VICENTE MARÍA VÁZQUEZ QUEIPO
El lugar conocido como Casa Fuerte de Lusío fue fundada en 1544 por Pedro Vázquez, aunque el pazo no fue construido hasta que se hizo cargo de él su sucesor Lope Vázquez Vilamexe y su mujer.
El edificio se fue completando en los siglos siguientes con nuevas habitaciones y construcciones anexas hasta que adquirió su aspecto actual.
La edificación actual puede calificarse de orgánica y en la composición destaca por encima de todo la capilla de San Blas, de construcción sencilla en la que sobresale un detalle de mampostería.
Lo más significativo de este lugar es que fue el sitio en el que nació Vicente María Vázquez Queipo, un brillante matemático e inventor de la tabla de logaritmos.
La propiedad del inmueble pertenece a los monjes benedictinos de la vecina abadía de Samos, quienes hace cuatro años cedieron el derecho real de uso por 55 años para que la administración autonómica pudiera llevar a cabo todas las tareas necesarias de rehabilitación para destinarlo a albergue y museo.
El convenio se rubricaría oficialmente en abril
.

18.2.10

PROXECTOS PARA A RESTAURACIÓN DO PRIORADO DE SAN EUFRASIO. VAL DO MAO (O INCIO)

En 2006, na V Xuntanza de ex-samonenses, visitamos a igrexa e a casa do antigo Priorado de Val do Mao. Naquela ocasión fomos varios os que lamentamos o estado que presentaba o edificio do que fora casa dos monxes de Samos. Hoxe traemos aquí noticias de esperanza para tan noble edificación.
O edificio ruinoso da actual casa reitoral de Santa María de Val do Mao foi antigamente Priorado dos monxes benedictinos que administraban esta feligresía e dependían do mosteiro de San Xiao e Sta. Basilisa de Samos. O edificio é un gran caserón de planta cadrada, que consta de baixo, sobrado e faiado. Os muros exteriores foron construídos con lousa de pizarra e protexidos da choiva por un pronunciado beiril, algúns dos seus lenzos están recubertos por argamasa e o tellado a catro augas formado por vigas, apontonado de castiñeiro e lousa. No muro que dá á cociña aínda conserva unha galería de madeira. A porta de entrada facilita o acceso ao amplo patio e en torno ao mesmo están distribuídas as cabalerizas, cortes, forno e outras dependencias. Desde a planta baixa accédese ao piso alto por unhas amplas escaleiras feitas con grosas táboas de castiñeiro e protexidas por un pasamáns de madeira torneado con barrotes ben realizados a semellanza dunha balaustrada; na planta alta un ancho corredor intercomunica todos os cuartos, cociña, sala e outras dependencias entre elas o arquivo, biblioteca que actualmente está desprovista dos seus fondos. Este magnífico edificio mestura de paz e residencia para relixiosos, loce no seu gran frontis dúas boas pedras armeiras timbradas con divisas do abade e as armas propias do mosteiro de Samos. Despois da desamortización, esta casa priorado quedou como casa reitoral e de non acometerse obras de restauración, correría igual sorte que moitas outras, condenada a unha ruína total.
O xornal El Progreso recollía onte a seguinte entrevista co alcalde de O Incio, na que fala da intención do Concello para acometer a restauración do edificio e dedicalo a albergue.
O templo parroquial
Edificado na parte superior do val, parece mirar constantemente ás humildes casas de labradores que polas proximidades están e xusto enfronte o enorme caserón que un día foi residencia dos monxes benedictinos de Samos, que durante séculos rexentaron a feligresía. A orixe da igrexa de Sta. María de Val do Mao está adornada pola aura da lenda. San Pedro enviou á Península Ibérica a sete dos seus discípulos, os chamados varóns apostólicos. San Eufrasio, un daqueles emisarios da nova fe, terminou en Andalucía. A doutrina cristiá callou e Eufrasio chegou a ser Bispo de Illiturgi, a actual Andúxar (Xaén). A tradición conta que os cristiáns andaluces, varridos polos alfanxes da morería, fuxiron ao norte no ano 700 cos restos do santo bispo ao lombo. Chegada a expedición ao Incio, o burriñoo que portaba os restos humanos de Eufrasio detívose perante unha silveira e negouse a avanzar, nese lugar deuse sepultura ao santo e levantouse a primeira versión de Igrexa de Sta. María. Coa realización das escavacións arqueolóxicas ao remodelar o templo acháronse dentro da ábsida os restos do que puido ser o primitivo santuario, trátase dun pequeno cuarto de catro por catro metros, onde seguramente o santo estivese enterrado alí antes do actual emprazamento. Outro descubrimento de certa importancia son as pinturas murais que datan do século XV, e representan S. Eufrasio bispo?, Sta. Catalina, ademais dun rosetón xeométrico. O que acertadamente se pode chamar templo- cemiterio é de humilde fábrica e máis sinxelo aspecto, que segundo os expertos foi construído cara ao século VIII, e tras un período visigótico foi adaptado ao nacente estilo románico. Circunda o conxunto unha parede que pecha o adro-necrópole, que é común nos tres templos do val do Mao. Un teitume de madeira e lousa arrinca dos lenzos da nave e cobren este claustro-deambulatorio. Quen se fixe no tellado desde fóra pareceralle que templo e o camposanto non están separados por parede algunha, non sendo así na realidade. O frontis, áchase protexido por un sinxelo soportal, sostido por catro columnas, as mesmas aséntanse sobre unhas bastas bases para rematar en sinxelos capiteis; é algo máis ancho que a nave e pecha todo o recinto pola parte frontal. A nave, consta de planta rectangular e cóbrese a dúas augas, reforzado o teitume por sete vigas tirantes, comunica co presbiterio mediante o arco triunfal, sinxelo, de medio punto e carente de motivos ornamentais; na capela maior o seu piso está algo máis elevado que no resto cuberta a cinco planos polo teitume e na parte interior un sinxelo artesonado de madeira. Unhas sinxelas fiestras-aspilleiras facilitan a iluminación interior.

13.2.09

A UNIVERSIDADE DE SANTIAGO PUBLICA UN NOVO LIBRO SOBRE O MOSTEIRO DE SAMOS

O compañeiro Ricardo Diéguez González de Ponferrada envíame un correo con esta feliz noticia aparecida antonte na Voz de Galicia, na que se nos informa dun novo libro sobre a importancia do monacato visto desde Samos ("epicentro da cultura monástica"). Esta noticia paréceme moi relacionada con outra que obtivemos en Samos o día 31 de xaneiro: están a converter a forxa, a capintería e a antiga licoreiría nun museo que versará sobre a historia do monacato en Galicia.
O libro «San Xulián de Samos. Historia e arte nun mosteiro» analiza a súa vinculación co Camiño.

O grupo de investigación Iacobus da USC acaba de publicar a terceira entrega do Opus Monasticorum, un libro que aborda a historia do mosteiro de San Xulián de Samos e a súa repercusión na arte e a cultura da época, así como a súa estreita vinculación co Camiño de Santiago. Máis dunha ducia de expertos e investigadores analizan pormenorizadamente a través dos seus artigos os aspectos artísticos, arquitectónicos, socioeconómicos e políticos desta abadía, considerada como o epicentro da cultura monástica. Deste xeito, o grupo de investigación dirixido polo decano da facultade de Xeografía e Historia, Juan Monterroso, pretende recoller as características da arquitectura benedictina a través dun exemplo vivo, repasando a vida cotiá dentro dun mosteiro e o patrimonio que manexaban os monxes que habitaban San Xulián de Samos.
San Julián de Samos. Historia e arte nun mosteiro, estrutúrase en 14 artigos divididos en dous apartados principais: «Ou lugar e a súa historia» e «Ou seu patrimonio artístico dende a incorporación á congregación de Castela». O volume conta ademais cun capítulo inicial no que Ángel Sicart explica o proceso de investigación do mosteiro de Samos.
Ademais dos artigos especializados, este traballo complétase cun cederrón que inclúe un apéndice documental.
El libro «San Xulián de Samos. Historia e arte nun mosteiro» analiza su vinculación con el Camino.
El grupo de investigación Iacobus de la USC acaba de publicar la tercera entrega del Opus Monasticorum, un libro que aborda la historia del monasterio de San Xulián de Samos y su repercusión en el arte y la cultura de la época, así como su estrecha vinculación con el Camino de Santiago.
Más de una docena de expertos e investigadores analizan pormenorizadamente a través de sus artículos los aspectos artísticos, arquitectónicos, socioeconómicos y políticos de esta abadía, considerada como el epicentro de la cultura monástica. De este modo, el grupo de investigación dirigido por el decano de la facultade de Xeografía e Historia, Juan Monterroso, pretende recoger las características de la arquitectura benedictina a través de un ejemplo vivo, repasando la vida cotidiana dentro de un monasterio y el patrimonio que manejaban los monjes que habitaban San Xulián de Samos.
San Julián de Samos. Historia e arte nun mosteiro, se estructura en 14 artículos divididos en dos apartados principales: «O lugar e a súa historia» y «O seu patrimonio artístico dende a incorporación á congregación de Castela». El volumen cuenta además con un capítulo inicial en el que Ángel Sicart explica el proceso de investigación del monasterio de Samos.
Además de los artículos especializados, este trabajo se completa con un cederrón que incluye un apéndice documental.